Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.
Polichromia Sąd Ostateczny

Na zdjęciu powyżej fragment polichromii z charakterystycznym diabłem pomorskim z rybim ogonem - foto Waldemar Kosowski - powiększ zdjęcie

Duchowa symbolika  malowidła "Sąd Ostateczny" w Iwięcinie - ks. Henryk Romanik

Polichromia ?Sąd Ostateczny? z roku 1697
   Powstało za czasów pastora Malichiusa, który zapłacił za jego wykonanie 36 talarów. Autor dzieła pozostaje nieznany. Podczas renowacji kościoła, która miała miejsce w 1908 roku, ponownie odkryto je spod warstwy tynku. Strop konserwowany był dwukrotnie: w roku 1923 i 1976. Data i numer rejestru: 12.03.1974, 120/B. Zainspirowani malowidłem: ks. Henryk Romanik i Zdzisław Pacholski, wydają w roku 2003, album fotograficzno-poetycki pt. " Koniec świata w Iwięcinie".

Polichromia stropu
   Polichromia pokrywa całą powierzchnię stropu nawy kościoła. Jest w kształcie prostokąta, z trójkątnym prezbiterium. Belki stropowe o przekroju kwadratu wydzielają poszczególne segmenty. Dziewięć poziomych belek stropowych dzieli strop na osiem jednakowych pół, plus prezbiterium, które dodatkowo podzielono prostopadłymi pięcioma, nierównymi belkami, na sześć romboidalnych pól. Na belki nałożona jest podsufitka. Szerokie deski, ułożone jedna obok drugiej /prostopadle do belek/ tworzą jednolitą powierzchnię malarską. Całość pokryta przedstawieniami malarskimi, które tworzą stylistyczną i tematyczną całość. Tematyka związana jest z Sądem Ostatecznym. Każde z wydzielonych pól, wypełnia samodzielna scena tematyczna. Idąc od prezbiterium do wieży kościelnej /zach./ : Trójca Święta wśród obłoków, I ? Niebo, II  ? Chrystus na tęczy w otoczeniu Świętych, III ? Słońce, IV - trzy Anioły, V/VI ? Sąd Ostateczny: Niebo i Piekło, VII ? Niebo, VIII ? Noc.  Elementem łączącym poszczególne sceny jest niebo z chmurami. Na belkach stropowych pojawiają się małe, samodzielne  sceny: chórów anielskich, pejzaże. Na belce obiegającej ściany wokół kościoła pleciona wić roślinna. W powstałej pomiędzy belkami przestrzeni girlandy z pękami owocowymi oraz naprzemiennie popiersia aniołów. Tło niebieskie. Owoce w naturalnych kolorach: cytryna - żółta, winogrona - zielone ...etc. Zielona wić roślinna obramiona żółtym paskiem ? ramką. Anioły ? białe skrzydła, jasne włosy /blond/. Naturalny koloryt ciała. Na belce więźby dachowej wyryta data. Być może związana ze stropem.
Trójca Święta
Malarskie przedstawienie Trójcy Świętej umieszczone jest nad prezbiterium. Pozioma belka wydziela płaszczyznę spłaszczonego, rozciągniętego trójkąta o ściętych, bocznych narożach. Prostopadłe do niej, belki dzielą figurę na romboidalne strefy. Cztery boczne / po dwie z każdej strony / pokryte są przedstawieniem nieba, z chmurkami. Dwa środkowe, symetryczne romby wypełniają postacie: po prawej ? Bóg Ojciec, po stronie lewej ? Chrystus. Na dzielącej ich belce ? Duch Święty. Postacie przedstawione są w pozycji siedzącej. Skierowane twarzami do siebie. Gołąb, znajdujący się po środku, łączy figury w jedną całość. Biała tkanina ubioru Chrystusa i czerwień szaty Boga, kontrastują z błękitem nieba, który wypełnia pozostałą przestrzeń. Pierzaste chmury przechodzą ze sfery do sfery i namalowane są w różnych odcieniach błękitu.
Bóg Ojciec
   Postać Boga Ojca namalowana jest nad prezbiterium, po stronie prawej. W romboidalnym polu, w centrum siedząca postać, w ujęciu ?. Siedzisko dla Boga stanowią kłębiące się chmury. Głowa wyprostowana, wzrok skierowany do widza. Szczupła twarz, o szczegółowym opracowaniu rysów twarzy. Oczy  małe, szeroko otwarte. Wąskie, okrągłe łuki brwiowe. Kształtny, mały nos. Krótkie wąsy i dłuższa broda okalają twarz. Włosy ciemne, długie, kręcone z przedziałkiem na środku opadają na ramiona i plecy. Wokół głowy aureola w postaci trójkąta. Lewa ręka wyprostowana, swobodnie oparta jest na oparciu. W prawej zgiętej ręce, trzyma coś na kształt laski. Krótki kij o przekroju koła, z jednej strony zakończony kulą, a z drugiej strony lekko wybrzuszony, a następnie zwężający się do końca. Nogi zgięte, podkreślona budowa anatomiczna poprzez układ szat. Stopy bose, oparte na podłożu. Bóg Ojciec ubrany jest w luźną tunikę. Długie rękawy spowijają ręce. Na wierzch przez lewe ramię przewieszony pas tkaniny. Okrywa lewe ramię, przechodzi na prawe biodro i znika na plecach. Tunika w kolorze czerwieni. Tło w postaci niebieskiego nieba, pokrytego na całej powierzchni chmurami w różnym odcieniu błękitów i bieli. Stanowią one naturalne siedzisko Boga Ojca.

Chrystus
   Postać Chrystusa namalowana jest nad prezbiterium, po stronie lewej. W romboidalnym polu, w centrum pola siedząca postać. Ujęcie w ?. Siedzisko Chrystusa stanowią kłębiące się chmury. Głowę skierował ku lewej stronie, lekko pochylił ku ziemi. Szczupła twarz o szczegółowym opracowaniu rysów twarzy. Oczy wąskie, skośne. Wąskie łuki brwiowe. Wystający nos. Krótki zarost okala twarz. Włosy ciemne, długie, kręcone z przedziałkiem na środku opadają na ramiona i plecy. Wokół głowy aureola. Lewa ręka zgięta, oparta na kolanie. W prawej ręce wzniesionej w górę trzyma olbrzymi, prosty krzyż łaciński. Jego poprzeczne ramię, namalowane po skosie, w dużym skrócie perspektywicznym. Nogi zgięte, podkreślona budowa poprzez układ szat. Stopy bose, opierają się na podłożu z chmur. Pas tkaniny spowija całe ciało. Przewieszony jest przez prawe ramię. Końcem opada na plecy. Druga część szaty owija tors i nogi. Poziomy układ fałd, podkreśla kierunek przewiązania materii. Klatka piersiowa i lewa ręka nagie. Zaznaczona schematycznie budowa anatomiczna. Tkanina w kolorze białym. Karnacja o naturalnym jasnym kolorycie. Tło w postaci  błękitnego nieba, pokrytego na całej powierzchni chmurami, w różnym odcieniu błękitów i bieli. Stanowią one naturalne siedzisko Chrystusa.
Słońce
Pierwsze ?przęsło? ? sferę od strony prezbiterium wypełnia przedstawienie nieba. Gładka niebieska tafla, a na niej pierzaste chmury. Chmury w różnych odcieniach błękitów i bieli, momentami również szarości. W centrum umieszczone przedstawienie słońca. Okrąg o zaznaczonym ciemniejszym obrysie. Zaznaczone są szeroko otwarte oczy, duży nos i małe usta. Wokół twarz słońca otoczona jest płomienistymi promieniami. Słońce namalowane jest w różnych odcieniach źółci. Na belkach stropowych dzielących poszczególne strefy stylizowana wić roślinna (łodyga bambusa). Na środku z owocem w formie winogrona. Wić roślinna zielona z żółtą opaską.

Chrystus na tęczy
Przedstawienie Chrystusa na tęczy wypełnia centrum pola II sfery, w trzecim przęśle. Siedząca postać ukazana frontalnie. Głowa wyprostowana, lekko odwrócona na stronę. Pociągła twarz, o szeroko otwartych, małych oczach. Łuki brwiowe zaokrąglone. Krótki zarost okala twarz. Włosy długie, kręcone z przedziałkiem na środku. Lokami opadają na plecy, zaczesane do tyłu ukazują wysokie czoło. Lewa ręka wyprostowana, skierowana ku ziemi. Prawa zgięta, wzniesiona w górę. Nagi tors w schematycznie zaznaczonej budowie anatomicznej. Nogi zgięte, lekko rozchylone. Stopy bose. Szata wierzchnia narzucona na ramiona spięta z przodu małą fibulą, z ramion opada na plecy, by na wysokości pasa przejść do przodu i szczelnie draperiami okryć ciało. Fałdy miękko okrywają ciało, podkreślając budowę anatomiczną. Jeden koniec przechodzi między kolanami i spływa prosto do ziemi. Szata w kolorze czerwonym. Wokół głowy promienisty, rozproszony nimb świętości /żółty/. Siedzisko w postaci łuku tęczowego. Tworzą go dwa podwójne łuki. Pod stopami kula ziemska /czarna/, której druga część przechodzi na belkę stropową. Tło neutralne błękitne. Na nim biało szare putta rozmieszczone niesymetrycznie na całej powierzchni.
Po stronie prawej grupa proroków i świętych. Po stronie lewej również grupa proroków i świętych. Podłoże stanowią liczne chmury. Scena figuralna ograniczona pionowymi pasami / po jednej z każdej strony/ wici roślinnej /stylizowany pęd bambusa/. Boki pokryte błękitem nieba, a na nim liczne chmury. Górna belka stropowa pokryta kontynuacją nieba i chmur. Na licu dolnej belki następna grupa ludzi. Całe przedstawienie potraktowane z dużą starannością i dbałością o szczegóły. Wyodrębniono typy fizjonomiczne oraz kolorystyczne. Kolorystyka: biel, beż, błękit, niebieski, szary, zielony, czerwony, brązowy i czarny.

Prorocy i święci ? lewa strona
   Grupa dziesięciu postaci umieszczona jest po stronie lewej Chrystusa. Malowidło wypełnia prawą stronę II sfery, w trzecim przęśle. Grupa statyczna, scentralizowana. Mężczyźni /w tle/  ustawieni w dwóch rzędach. W prawym boku, na pierwszym planie klęcząca, profilowo przedstawiona Maria. Mała, szczupła głowa, a na niej biały welon szczelnie kryjący włosy. Ręce złożone w geście modlitewnym. Długa szata (narzucona na ramiona) spięta pod szyją fibulą, przewieszona przez ręce, spływa na ziemię z tyłu Marii. W pierwszym rzędzie trzej starcy o okrągłych buziach, krótkim zaroście i długich kręconych włosach zaczesanych do tyłu. Żółte szaty wierzchnie okrywają całe ciało. Przewieszone są przez ramiona i bogatymi draperiami opadają ku ziemi. Po środku pierwszy mężczyzna trzyma w wyprostowanej dłoni tablice mojżeszowe z dziesięcioma przykazaniami. W drugim rzędzie tuż za Marią ukazany jest mały chłopiec o blond kręconych włosach, zaczesanych do tyłu. Głowę ma odwróconą do tyłu. Tuż obok niego profilowo ukazana stojąca postać dojrzałego mężczyzny. Długa broda /jasna/ wraz z długimi kręconymi włosami okalają twarz. Za nim tylko głowa młodego człowieka, o krótkiej grzywce i długich ufryzowanych włosach. Czwarta postać, na powrót przedstawiona z profilu. Widoczna tylko głowa w sile wieku mężczyzny. Piąta postać również ukazana tylko głowa. Ciasne włosy okalają twarz. Ostatnia szósta postać starego mężczyzny ukazana w ?. Jasny, długi zarost, krótka grzywka i długie włosy okalają twarz. Ubrany w ciemnoniebieską tunikę, okrywającą całe ciało. Tło neutralne niebieskie, a na nim błękitno-szare chmury.
Prorocy i święci ? prawa strona
   Grupa siedmiu postaci mężczyzn umieszczona jest po prawej stronie Chrystusa. Malowidło wypełnia prawą stronę II sfery, w trzecim przęśle. Grupa dynamiczna, wielokierunkowa. Postacie ustawione w dwóch rzędach, plus jedna w pierwszym planie. Postać w pierwszym planie większa /niż w tle/, ukazana z profilu. Dojrzały mężczyzna klęczy. Głowę pochylił na piersi. Okrągłą twarz o małych oczach i nosie, okala krótki szpakowaty zarost. Włosy długie zaczesane do tyłu opadają na plecy. Tunika spowija całe ciało. Szata wierzchnia powieszona przez ramię, bogatymi draperiami okrywa lewą nogę /beżowa i brązowa/. Stopy bose. Postacie w tle od strony lewej: młody mężczyzna o jasnych włosach, ukazany frontalnie. Głowę pochylił na prawą stronę do swego druha. Widoczny jest tylko fragment do piersi. Resztę zasłania pierwszy plan ? stojący w sile wieku człowiek obok. Głowę pochylił na lewą stronę, krótki zarost okala twarz. Włosy lekko kręcone, zaczesane do tyłu, na kark. Dłonie złożone w geście modlitewnym. Trzecia postać, siedząca, przedstawiona jest frontalnie, głowę pochyliła na prawą stronę. Włosy długie, kręcone, zaczesane do tyłu, opadają na plecy. Okrągła twarz, o pełnych policzkach. Tunika z głębokim wycięciem pod szyją /brązowa/. Szata wierzchnia przewieszona przez prawe ramię przechodzi do przodu i spowija całe ciało. Czwarta postać mężczyzny ukazana frontalnie. Dojrzały mężczyzna głowę odwrócił w lewą stronę. Twarz pociągła o krótkim zaroście i długich kręconych włosach zaczesanych do tyłu. Tunika beżowa. Szata wierzchnia brązowa. Ręce zgięte skierowane na lewą stronę. Piąta postać dojrzałego człowieka przedstawiona z profilu. Jasne włosy i zarost okalają kwadratową twarz. Tunika beżowa. Szata wierzchnia spowijająca ciało w kolorze niebieskim. W drugim rzędzie stojące dwie postacie. Jedna dojrzała z głową pochyloną do przodu. Pociągła twarz, długi zarost, dodatkowo wydłużający twarz. Krótka grzywka. Włosy długie,  kręcone, lokami opadają na plecy. Otulony w beżową szatę wierzchnią. Stojący obok młody mężczyzna, przedstawiony tylko do pasa. Wyprostowany. Głowa prosto, okrągła twarz. Duże oczy, mały nos. Włosy długie, zaczesane do tyłu, okrywają wysokie czoło/ Tło neutralne, niebieskie, a na nim błękitno-szare chmury.

Anioły
   Anioły wypełniają trzecią sferę, czwartego przęsła nawy kościoła od prezbiterium. Przedstawione są trzy symetrycznie rozmieszczone anioły, po bokach nieco niżej, środkowy wyżej. Postacie bardzo dynamiczne. Sfrunęły z nieba grając na fanfarach. Pierwszy anioł z lewej strony ukazany frontalnie. Okrągła twarz, odwrócona w lewą stronę. Włosy ciemne, długie z przedziałkiem na środku, rozwianymi falami opadają na plecy. Prawa ręka wyprostowana, w lewej trzyma instrument. Fanfara to podłużna tuba zakończona w formie lejka. Na głowie dwa duże skrzydła. Nogi po prawej stronie uniesione w górze ? ?płyną?. Tunika w kolorze czerwonym i niebieskim z rozwianymi draperiami ku górze, zaznacza ruch postaci . Analogicznie anioł po prawej stronie. Przedstawiony frontalnie. Szczupłą twarz, o dużych oczach i małym nosie, okala ?burza? kręconych, jasnych, długich włosów. Ręce wyprostowane przed siebie, w prawej trzyma fanfarę. Na plecach duże skrzydła. Nogi niewidoczne, schowane wśród chmur. Ubrany w tunikę niebiesko-beżową, umocowaną na ramionach i związaną w pasie. Dalej rozwiana przez co zaznaczono ruch. Trzeci anioł /w centrum/, również ukazany frontalnie. Szczupła twarz o wyrazistych rysach twarzy. Włosy długie, zaczesane do tyłu, związane. Ręce wyprostowane. Prawa ręka wskazuje na przedstawienie powyżej. W lewej trzyma fanfarę. Na plecach duże skrzydła. Ubrany w długą niebiesko-żółtą tunikę, która związana jest w pasie. Jej druga część rozwiana jest draperiami ku górze. Tło neutralne ? niebieskie na całej powierzchni pokryte licznymi, pierzastymi chmurami. Po bokach pas wici roślinnej. 
 
Niewiasty i Anioły
   Niewiasty i Anioły umieszczone są w centrum IV sfery. Kwadratowe przedstawienie  z dwóch stron ograniczone pionowymi chmurami. Scena wypełniona dynamicznymi postaciami niewiast i fruwających aniołów. Wszystkie postacie skoncentrowane wokół centralnie stojącej Marii. Kobieta ustawiona tyłem do widza. Głowa skierowana ku górze. Ręce złożone w geście modlitewnym. Schematyczne rysy twarzy, na głowie biały welon. Ubrana w długą niebieską suknię, przewiązaną w pasie. Po stronie prawej siedząca z profilu postać męska. Pociągła twarz. Włosy z przedziałkiem na środku opadają na kark. Ręce zgięte, oparte o zgięte kolana. Ubrany w krótką tunikę przewiązaną w pasie. Rysy twarzy szczegółowe. Tunika beżowa. Po stronie lewej klęcząca postać kobiety. Wyraz dramatyzmu na twarzy. Głowa wzniesiona w górę. Dłonie złożone w geście modlitewnym. Długie włosy opadają na plecy. Kobieta obok /skraj przedstawienia/ ubrana w czerwoną suknię. Na głowie biały welon. Ręce wzniesione w górę. Dłonie pochwycił anioł. W planie pierwszym bogato drapowany materiał. W planie 2 i 3 siedzące postacie przedstawiane zarówno z profilu ? i frontalnie. Ich rysy schematyczne. Koloryt monochromatyczny /beże/. Anioły unoszące się w górze, namalowane frontalnie. Szczegółowe opracowanie detali tunik i skrzydeł. Szaty białe. Włosy jasne. Tło neutralne ? błękit nieba i pierzaste chmury, w różnych odcieniach niebieskości.    

Sąd Ostateczny
   Sąd Ostateczny  wypełnia V sferę, szóstego przęsła nawy kościoła, od prezbiterium. Prostokątne, poziome, wydłużone przedstawienie podzielone jest na trzy sekwencje tematyczne. Od strony prawej: Piekło, Czyściec oraz Adam i Ewa. Tematy połączone są ze sobą wspólnymi postaciami. Bardzo szczegółowo i realistycznie oddane postacie i detale. Dynamika przedstawienia zaznaczona poprzez ruch, a dodatkowo przez kolorystykę. Niebo ? odcienie niebieskiego. Piekło ? wszystkie odcienie czerwieni poprzez brązy do żółcieni. Sceny wielopostaciowe. Tematyka sfery IV stanowi kontynuację sfery V. Belki stropowe dzielące poszczególne przęsła stanowią również kontynuację tematyczną. Przechodzą na nie płomienie piekła i chmury nieba. Tło to błękit nieba z licznymi pierzastymi chmurami. Po bokach sceny rodzajowe oddzielone są od reszty nieba z chmurami, pionowymi pasami wici roślinnej / pędu bambusa/, która przechodzi wszystkie przęsła ujmując przedstawienia w ramę.

Piekło I (polichromia stropu, IV sfery - strona prawa)
   Piekło umieszczone jest jako pierwsze przedstawienie od strony prawej. Tworzy je scentralizowana grupa ludzi. Całość ujęta jest w jedno przedstawienie tematyczne. Po stronie lewej czerwona postać diabła /pod postacią człowieka z rogami/. Ukazany z profilu. Okrągła twarz o kanciastych rysach. Włosy krótkie. Na czole dwa niewielkie zakręcone rogi. Ręce uniesione w górę. Trzyma w nich płonący kij. Nogi w rozkroku /w biegu/. Prawa oparta o ziemię, lewa uniesiona w górę. Nagie ciało zaznaczone schematycznie, obwiedzione czarną ramką. W centrum ukazana profilowo i frontalnie biegnąca, stłoczona grupa nagich ludzi. Schematyczne rysy twarzy. Włosy kręcone, krótkie. Ręce wzniesione w górę. Nogi w rozkroku /biegu/. Po stronie prawej wieńczy całą grupę większa postać mężczyzny. Odwrócona twarzą w stronę diabła. Ukazana z profilu. Stojąca, statyczna postać o głowie wzniesionej w górę. Krótkie kręcone włosy okalają twarz. Ręce wzniesione w geście modlitewnym. Ponad grupę ludzi frontalnie unosi się stwór o głowie diabła z rogami, a torsie przechodzącym w ogon rybi z łuskami. Uszy w formie fantazyjnych okrągłych skrzydeł. Z całego ciała unoszą się płomyki ognia. Całą prawą stronę przedstawienia wypełniają płomienie ognia piekielnego. Przechodzą one przez belkę do drugiej sfery. W płomieniach tych /wszystkie odcienie barw ciepłych /  palą się chaotycznie rzucające się torsy z głowami ludzi. Nagie ciała ukazane z rękami wzniesionymi w górę. Przedstawieni frontalnie od tyłu. Tło stanowią pojawiające się w całej scenie płomienie ognia piekielnego.

Piekło II (polichromia stropu, V sfery - strona prawa)
   Piekło umieszczone jest jako pierwsze przedstawienie od strony prawej. Tworzy je, ujęte z dwóch stron płomieniami ognia, palenie ludzi. Scena ta stanowi kontynuację sceny z piekła z przęsła piątego. Płomienie piekielne przechodzą przez belkę stropową. W centrum zielona postać diabła. Ukazany frontalnie, do pasa. Pociągła twarz o starczych rysach z zadowolonym wyrazem twarzy /uśmiech/. Na czole dwa zagięte małe rogi. Na plecach potrójne skrzydła /motyle/. Ręce trzymają za nogę leżącą postać mężczyzny. Ciało spoczywa spokojnie. Podniósł jedynie w górę głowę, o długich kręconych włosach i ciemnym zaroście. W planie drugim po stronie prawej stojący diabeł. Widoczne tylko ręce i głowa. Całe ciało pokryte owłosieniem. Wyprostowane ręce wciągają do ognia postać kobiety /nagą/. Uchwycona w momencie gdy pada na ziemie. Długie włosy rozwiały się. Ciało ukazane frontalnie, głowa z profilu. Na wysokości jej kolan ukazana głowa człowieka, którego ramię trzymane jest przez nogę stojącego diabła /szpony orła z pazurami/. Za kobietą widoczni również dwaj mężczyźni. Jeden młody, drugi w  sile wieku. Obaj ukazani frontalnie, do pasa. Od strony lewej przedstawienie wieńczy stojąca, odwrócona plecami naga postać. Głowę wzniósł w górę. Krótkie, jasne włosy okalają twarz. Prawa ręka zgięta o rozpostartych palcach. Lewa ręka zgięta uniesiona do wysokości oczu. Nogi w lekkim rozkroku /kontrapost/. Tło przedstawienia stanowi realistycznie oddane płomienie ognia piekielnego.

Czyściec
   Czyściec umieszczono w centrum V sfery od strony prezbiterium. Z dwóch stron ograniczone dwoma postaciami przynależnymi do przedstawień po stronie prawej, przynależne do przedstawienia obok. Po stronie lewej profilowo ukazany stojący anioł, małą twarzą odwrócony w kierunku Ewy. Długie jasne włosy, z przedziałkiem na środku, lokami opadają na plecy. Na plecach białe, duże skrzydła. Prawa ręka wyprostowana, opada wzdłuż tułowia. Ubrany w zieloną tunikę z długimi rękawami, przewiązaną w pasie. Stopy bose. Klęcząca postać kobiety ukazana jest z profilu. Ujmuje swoimi dłońmi dłoń anioła. Twarz uniesiona w górę. Długie, jasne włosy opadają na plecy. Szczegółowe opracowanie rysów twarzy. Naga postać klęczy. Lewa noga oparta o ziemię, prawa zgięta, jedynie stopa oparta o ziemię. Budowa ciała anatomiczna, szczegółowa. Tuż za kobietą profilowe przedstawienie dwóch mężczyzn. Ukazani do pasa. Długie, kręcone włosy opadają na ramiona. Ciemny zarost okala twarz. Pierwszy mężczyzna nagi. Ręce unosi do góry, lekko zgięte zastygły w bezruchu. Wokół bioder przewiązany pas czerwonej tkaniny. Jako ostatnia ukazana postać dziewczyny. Jasne włosy, z przedziałkiem na środku, opadają na plecy. Ręce zgięte w geście modlitewnym. Pojawiające postacie brodzą wśród łąk, o lekko wyżynnym charakterze. Stanowią niby fale morskie. Delikatnie zaznaczona trawa. W centrum duża kula. Tło to błękit nieba. Kolorystyka łąki ? zielono-beżowa.
Adam i Ewa
      Scena przedstawiająca Adama i Ewę umieszczona jest w V sferze, po stronie lewej. Prostokątne przedstawienie ujęte po stronie lewej wicią roślinną, która przechodzi przez wszystkie sfery. Po stronie prawej postać anioła, przynależnego do sceny centralnej. Postać Adama ukazana w ?. Przedstawia dojrzałego mężczyznę o postawnej budowie ciała. Twarz okrągła, szczegółowo opracowana. Oczy otwarte, nos mały. Długie włosy przedzielone na środku, opadają falami na plecy. Długi zarost okala twarz. Włosy w kolorze kasztanowym. Tors ciała nagi. Ręce w ruchu. Prawa ręka wyprostowana. Lewa zgięta, skierowana jest w kierunku Ewy. Nogi w rozkroku. Lewa wysunięta do tyłu. Wokół bioder przewiązana szata, jednym końcem przewieszona przez lewę ramię. Postać Ewy ukazana z profilu. Ciało nagie. Twarz pociągła. Włosy ciemne, długie, zaczesane do tyłu, opadają na plecy. Budowa ciała korpulentna. Ręce wzniesione ponad głowę, opierają się dłońmi o jej czubek. Nogi złączone, wyprostowane. Postać stoi na palcach. Tło przedstawienia to krajobraz, lekko wyżynny, zaznaczona trawa porastająca pagórki. Wszędzie porozrzucane kamienie. Tonacja beżowo-zielona. Postacie w naturalnym kolorycie. Ponad krajobrazem błękit nieba.
 
Źródła:
I. Karty informacyjne o zabytku, założone przez Danutę Horoszko, we  wrześniu 1982 roku. Oryginały kart znajdują się w siedzibie Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Szczecinie, Delegatura w Koszalinie,  ul. Zwycięstwa 125, 75-602 Koszalin.

 

Webmaster: Marcin Sadowski